Kerstmis is alreeds voorbij, het nieuwe jaar staat voor de deur.
En net zoals zo vele mensen, kan ik het niet laten even terug te blikken.
Wat betekent het voorbije jaar nu eigenlijk voor mij?

Het jaar vol plannen voor het opstarten van een nieuw project.
Het jaar waarin we beseften dat dit nieuwe project te groot was voor onze dromen.
Het jaar waarin we belangrijke keuzes maakten voor onze kindjes, en besloten hen in te schrijven in het dorpsschooltje aan de andere kant van de straat.
Het jaar waarin we eindelijk erkenning kregen voor Soetkin, waardoor de zorg een stukje van onze schouders wordt genomen.
Het jaar waarin ik besefte dat ik echt niet gelukkig was in mijn werk, en ik op dat moment de Ark op mijn pad tegenkwam, waar ik dag na dag hele fijne mensen mag ontmoeten.

Het jaar waarin we Mieke vrij moesten laten in haar vlucht...
Het jaar waarbij alles in mezelf toen aan het wankelen werd gebracht...
Het jaar waarin ik even tot stilstaan werd gedwongen...

En hier sta ik nu...37 jaar. Altijd vol enthousiasme in het leven gestaan, en nu plots leegelopen als een ballonnetje...
En gek genoeg gaat het toch niet echt slecht met me...ik vraag me soms af wat voor zin het allemaal heeft, en wanneer die pijn aan m'n lijf eindelijk eens weg zal zijn.
Maar ik heb de laatste tijd ook hele omhullende armen om me heen gevoeld.

En ik voel het: Het nieuwe jaar wordt anders!

Elk jaar opnieuw halen we deze film vanonder het stof. Als kind smolt ik al weg bij het zien van deze animatiefilm, en dat is nog niets verminderd.

Voor de rest blijft het hier toch wa stillekes. MamaHeidi blijft moe, en heeft een abonnementje bij de osteopaat, maar we krabbelen der wel weer uit. Een oververmoeidheid van lange tijd krijg je er niet meteen uit, nietwaar.

En nu: het kacheltje aan, een lekker dekentje en een glaasje warme wijn. Zie en bewonder!

Tussen de adventsdrukte door, toch eventjes een momentje gevonden om op m'n blogje te geraken.
Het is druk op het werk, maar de grootste reden dat ik hier zo weinig neerschrijf is vooral dat de vrije momentjes die er zijn, volledig gaan naar het genieten van ons gezinnetje, even languit op de bank met een goed boek, lekker dicht bij het kacheltje, en het bekomen van mijn de momenten bij de osteopaat (jaja: nog stééds!).

Soetkin volgde onlangs terug een viltworkshop bij atelier Ailim, en daar komt ze altijd heel enthousiast van terug. Een klein groepje, werken met wol en mooie kleuren....echt iets voor haar!

Zo meteen gaan we frietjes eten. Johannes wordt vandaag 6 jaar en is een prachtkereltje! Dus weer een genietavondje, zou ik zo zeggen...

Deze week een heel leuk kaartje gekregen van Tricky en Frieke....zooooo ontzettend lief! Zelf heb ik het goede voornemen leuke kaartjes op te sturen naar al de lieve mensen om me heen. Maar telkens weer slaag ik er in een kaartje te schrijven en het dan 4 maanden op een hoekje van mijn bureau te laten liggen, waar het uiteindelijk in de papierbak beland wegens te oud...
Dus lieve mensen: Dank jullie wel voor het vele geduld!!!!
@ Frieke: kun je mij eens jouw adres doormailen? Ik kan misschien een zoveelste poging ondernemen om dit stukje van mijn karakter bij te schaven. Een goed voornemen voor 2010! Sommige mensen om me heen wat meer in de watten leggen!
Voor de rest is het heel stil hier, wegens te druk buiten de péécéé-wereld: griepjes, Sint, verjaardagsfeestjes, thuisbegeleiding aanvragen,....
Volgende week neem ik enkele daagjes verlof, en wil ik graag wat meer tijd vrij maken voor dit blogje...
Liefs
Heidi

Vanmorgen opnieuw naar de osteopaat geweest: man, man, man: wat dat da allemaal los kan maken! MamaHeidi vandaag dus groggy en niet veel van zegs!
Tot één dezer...

Dit mooie stuk leren kennen door Nico...dank je wel!!!

Vrijdagavond won ik de Ollie-award 2009! Ik zou jullie natuurlijk graag deelgenoot willen maken, maar onze scanner doet niet meer mee, en dus blijft de award op het salontafeltje liggen wachten tot het moment dat hij zich hier op dit blogje kan vertonen...dank je wel, Ollie!
We zijn er niet superlang geweest, maar hebben er wel heel erg van genoten!

Voor mensen die toch de sfeer willen opsnuiven: hier alvast een proevertje! zie bij vrijdag).

Net gebeurde discussie in ons gezinnetje...

Bijna bedtijd, dus bijna pyamatijd...alles zoals gewoonlijk, rustige avondsfeer.
En dan groot conflict!
Soetkin wil met geen middelen haar onderhemdje aanhouden..rara...waar ligt het probleem?
Enkele maanden geleden was zoiets "banaals" een heuse oorlog geworden. Nu duurde deze discussie 5 minuten!
Het probleem situeerde zich namelijk ter hoogte van de blauwe schouderbandjes aan dat hemdje! Blauw: tot voor kort het lievelingskleur, werd gedegradeerd tot een 'vies' kleur. En vieze kleuren kun je niet aan je lijfje doen. En met vieze kleuren kun je dus ook niet slapen. En wanneer je gedwongen wordt om zo naar bed te gaan, terwijl je weet dat je door die vieze kleuren niet zult kunnen slapen...dan stribbel je tegen...want als je pijn hebt van een vies kleur aan je lichaam....dan ga je toch ook roepen?

Vijf minuten discussie, dus...en toen vonden we al waar de angst en de daar uit voortvloeiende conflictsituatie onstond...Hmmm, mogen we een beetje trots op onszelf zijn?

Ik ging daarnet eventjes piepen op dit blogje. En herkende meteen ook de vraag...Hoe moet het verder wanneer je kind met autisme in de puberteit komt?
Bij velen gaan de wenkbrauwen nu omhoog, en hoor ik nu de opmerking: "Dat zijn zorgen voor later!"

En toch...

Soetkin is nog maar 9, en onlangs kregen we de raad van de GON om thuisbegeleiding aan te vragen. Blijkt dat het bijna drie jaar kan duren eer we dan effectief thuisbegeleiding kunnen krijgen. Inderdaad: dan staat ze aan het begin van haar puberteit. Momenteel gaat het goed met haar: ze gaat graag naar school, en ze valt niet echt uit de boot. Op school maken ze hier ook werk van. Ik moet het dus van de positieve kant blijven zien.
Maar bijna negen jaar op weg met ons meisje, leert ons ook de realiteit onder ogen te zien. Ze loopt op haar toppen. Je ziet soms hoe ze zich inspant om de sociale interacties om zich heen te doorgronden. En steeds vaker komt ze vertellen dat ze graag zoals de andere kindjes wil zijn, dat ze zo graag alles zou willen begrijpen.
En op zo'n momenten denk je als mama toch wel eventjes verder. We zeggen zo vaak dat kleine kinderen zo snel groot worden. En de middelbare school zal sneller voor de deur staan dan we zelf beseffen. En met de middelbare school ook de puberteit. De puberteit met de zelfreflexie, met het zoeken naar de eigen identiteit. De puberteit met de vriendenkring en de vele sociale interacties...
Nee, we kunnen de toekomst niet vastleggen (gelukkig maar), maar het doet me toch wel een beetje deugd om te merken dat er nog ouders zijn met dezelfde realistische vragen...